Londyńskie Heathrow pękało w szwach od letnich podróżnych, a hałas był wręcz namacalny. Koła samolotów turkotały po płytkach. Dzieci płakały wyczerpane. Kilkanaście rozmów nakładało się na komunikaty o wejściu na pokład, aż cały terminal zamienił się w jeden wielki, nerwowy puls.
Elena stała w samym środku tego wszystkiego, z jet lagiem i zapadniętymi oczami, przyciskając dwa palce do skroni, w której podczas nocnego lotu z Nowego Jorku nabawiła się migreny.
Nie chciała jechać. To była prawda, której nie chciała wypowiedzieć na głos, gdy jej matka, Evelyn, zadzwoniła po raz pierwszy trzy tygodnie wcześniej i opisała wyjazd do Dubaju jako „odnowę więzi rodzinnych”. Oficjalnie wyjazd miał uczcić ukończenie studiów przez jej młodszą siostrę Chloe. Nieoficjalnie była to kolejna ceremonia w duchu odwiecznej religii, jaką było zapewnienie Chloe komfortu.
W rodzinie Eleny Chloe zawsze była słońcem. Rodzice krążyli wokół jej nastrojów, zainteresowań, pragnień, a w końcu także próżności. Elena latami uczyła się roli, która jej przypisano: córki niezawodnej, córki praktycznej. Tej, która potrafiła sobie poradzić. Tej, która, dzięki cichej, rodzinnej magii, stała się odpowiedzialna za wszystko, czego Chloe nie chciała robić.
Nawet po tym, jak Elena przeprowadziła się do Nowego Jorku i zbudowała bardzo udaną karierę jako projektantka marek i wnętrz w firmie hotelarskiej, stare zasady wciąż na nią czekały za każdym razem, gdy wracała do domu. Jej życie było ciężko zarobione, ale należało do niej.
