„Ale czyż nie jest prawdą, że Rebecca jest niezależna finansowo od czasu ukończenia studiów i nigdy nie prosiła cię o żadną formę wsparcia finansowego?”
„Nie o to chodzi.”
„Jaki jest sens, pani Morrison? Dlaczego kobieta, która przez sześć lat była całkowicie samowystarczalna, nagle potrzebuje pani nadzoru finansowego?”
Twarz mamy zaczęła się rumienić, staranny makijaż nie do końca ukrywał jej narastające zdenerwowanie.
„Osiem milionów dolarów to spora suma. Każdemu przydałoby się odpowiednie doradztwo”.
„Porozmawiajmy o właściwym doradztwie” – powiedział pan Peton, a jego ton nieco się zaostrzył. „Czy zna pan konto w First National Bank otwarte na nazwisko Rebekki w marcu 2019 roku?”
Twarz mamy tak szybko zbladła, że myślałam, że zemdleje.
„Nie wiem, o czym mówisz.”
„Pozwól, że odświeżę ci pamięć”. Pan Peton wyciągnął wyciąg z banku i podał go jej. „To wniosek o kartę kredytową złożony w imieniu Rebekki, kiedy uczęszczała na zajęcia w Bostonie. Wniosek został złożony z twojego adresu w Connecticut i sporządzony twoim pismem. Czy możesz wyjaśnić, jak to się stało?”
Patterson wstał.
„Sprzeciw. To wykracza poza zakres niniejszego postępowania, Wasza Wysokość.”
Pan Peton odpowiedział spokojnie.
„Powódka zwróciła się do sądu o ustalenie, czy Rebecca Morrison jest zdolna do zarządzania swoimi finansami. Dowody na oszustwo z wykorzystaniem jej tożsamości mają bezpośrednie znaczenie zarówno dla jej kompetencji, jak i motywów leżących u podstaw tej petycji”.
„Odrzucono. Pani Morrison, proszę odpowiedzieć na pytanie.”
Mama przez dłuższą chwilę wpatrywała się w dokument, jej ręce wyraźnie się trzęsły.
„Musi być jakaś pomyłka.”
„Pani Morrison, mam czternaście podobnych dokumentów z siedmiu lat. Wnioski kredytowe, wnioski o otwarcie konta bankowego, a nawet wnioski o pożyczkę, wszystkie złożone w imieniu pani córki, wszystkie z pani adresu, wszystkie napisane pani odręcznie. Czy zechciałaby pani wyjaśnić te błędy?”
Na sali sądowej panowała grobowa cisza. Widziałem Pattersona gorączkowo notującego, prawdopodobnie próbującego znaleźć sposób na zminimalizowanie szkód.
Sędzia Mitchell pochylił się do przodu, jego wyraz twarzy nie był już neutralny, lecz głęboko zaniepokojony.
„Próbowałam pomóc jej zbudować wiarygodność” – zaczęła słabo mama. „Bez jej wiedzy i zgody?”
„Miałem pełnomocnictwo.”
„Proszę przedstawić sądowi ten dokument pełnomocnictwa.”
Kolejna długa pauza.
„To nie było formalne, ale ponieważ jej matka…”
„Pani Morrison, nie ma czegoś takiego jak nieformalne pełnomocnictwo. Albo miała pani upoważnienie do działania w imieniu córki, albo dopuszczała się pani oszustwa. Jak to było?”
Patterson próbował zgłosić kolejny zarzut, ale sędzia Mitchell go zbył. Sędzia przyglądał się teraz mamie z uwagą sugerującą, że z zainteresowanego obserwatora stał się aktywnym śledczym.
„Przejdźmy do czegoś innego” – kontynuował nieustępliwie pan Peton. „Zeznał pan, że martwi się pan izolacją Rebekki od rodziny. Kiedy ostatnio próbował pan utrzymywać z nią kontakt poza sprawami finansowymi?”
„Zawsze mieliśmy bliskie stosunki”.
„Pani Morrison, kiedy są urodziny Rebekki?”
Pytanie zdawało się nie mieć końca, a oczy mamy rozszerzyły się ze strachu.
„Jej urodziny? Są… są wiosną.”
„Jaka data?”
„Nie widzę jak…”
„Wysoki Sądzie, to proste pytanie dotyczące podstawowej wiedzy o rodzinie. Jeśli pani Morrison naprawdę troszczy się o dobro córki, z pewnością wie, kiedy się urodziła”.
Sędzia Mitchell ponuro skinął głową.
„Proszę odpowiedzieć na pytanie, pani Morrison.”
Głos mamy był ledwo słyszalny.
„Kwiecień coś. Musiałbym sprawdzić kalendarz”.
„Piętnastego kwietnia” – powiedział rzeczowo pan Peton. „Urodziny Rebekki są piętnastego kwietnia. Dziś kończy dwadzieścia osiem lat”.
Do tego momentu nawet nie zdawałam sobie sprawy, że mam urodziny. W całym stresie przygotowań kompletnie o nich zapomniałam.
Ale mama też o tym zapomniała.
I każdy na sali sądowej mógł to zobaczyć.
„Pani Morrison” – kontynuował pan Peton, a w jego głosie pobrzmiewała nuta obrzydzenia – „nie zna pani daty urodzin córki. Od lat miała pani z nią minimalny kontakt. Nigdy nie zapewniła pani wsparcia finansowego, poradnictwa ani znaczącego zaangażowania rodzicielskiego w jej życie. A mimo to domaga się pani, by sąd uwierzył, że nagle zaniepokoiła się pani jej losem na tyle, by przejąć kontrolę nad ośmioma milionami dolarów w majątku. Czy nie byłoby trafniej powiedzieć, że jest pani zdenerwowana, że nie została pani uwzględniona w testamencie rodziców i wykorzystuje to postępowanie sądowe, aby uzyskać dostęp do pieniędzy, które pani zdaniem należą?”
„To nieprawda!” – warknęła mama, a jej ostrożna postawa w końcu całkowicie się załamała. „Te pieniądze powinny trafić do mnie. Jestem ich córką”.
Wybuch był tak nagły i tak jadowity, że kilka osób na galerii aż zamarło. Patterson próbowała dać jej znak, żeby przestała mówić, ale mama nie przejmowała się już obroną prawną.
„Rebecca nimi manipulowała, nastawiała ich przeciwko własnemu dziecku. Izolowała ich i wciskała im do głów kłamstwa na mój temat”.
