Stopniowo stawał się osobą, której najbardziej ufałem.

Miesiąc później postawiliśmy tablicę pamiątkową w miejscu wypadku. Od tamtej pory całkowicie unikałem tej drogi – aż do niedawna.

Wszystko zmieniło się w nocy, kiedy Lucy mnie obudziła.

Stała przy moim łóżku, ściskając swojego starego misia i drżąc.

„Lucy? Co się stało?” – zapytałem.

„Znalazłam coś w panu Guziku” – powiedziała cicho. „Tata to ukrył”.

Podała mi złożoną kartkę papieru.

Na początku myślałam, że jej się coś wydaje – ostatnio zadawała coraz więcej pytań o ojca i braci, a mnie trudno było o tym rozmawiać.

Ale ona nalegała. „Przeczytaj. Wiem, co się naprawdę wydarzyło”.

Kiedy rozłożyłam notatkę i zobaczyłam pismo Bena, moje ręce zaczęły się trząść.

*Jeśli coś mi się stanie, nie wierz w to, co ci mówię. Popełniłem błąd. Idź do chaty. Zajrzyj pod dywan.*

Czytałam to raz po raz, a moje serce biło jak szalone.

Lucy zaczęła płakać. „Policja skłamała. To nie to, co powiedział Aaron”.

Spojrzała za mnie, a ja podążyłem za jej wzrokiem.

Aaron spał w moim łóżku.

Ten sam człowiek, który powiedział mi, że to był tylko wypadek.

Tej nocy w ogóle nie spałem.

Rano wiedziałem już, co muszę zrobić.

Powiedziałam najstarszej córce, że muszę wyjść i poprosiłam ją, żeby zaopiekowała się siostrami. Nie wspomniałam o liście ani o tym, dokąd idę. Aaronowi też nie powiedziałam.

Droga do domku wydawała się dłuższa niż kiedykolwiek. Kiedy mijałem krzyż pamiątkowy, poczułem bolesny ucisk w piersi.

Gdy dotarłem na miejsce, zawahałem się, zanim wszedłem do środka.

Powietrze było stęchłe, meble nietknięte — ale coś było nie tak.

Za mało kurzu.

Ktoś tam był.