Potem rozległ się czwarty klaps.
Trzask rozniósł się echem po domu. Deszcz walił w wysokie okna, a żyrandol migotał nad głową, udając, że brzydota nie może istnieć w jego blasku.
Evelyn uśmiechnęła się do filiżanki. „Żonę trzeba wcześnie upomnieć, Danielu. Twój ojciec o tym wiedział”.
Daniel pochylił się na tyle blisko, że poczułam w jego oddechu whisky. „Jutro rano chcę, żeby śniadanie czekało. Prawdziwe śniadanie. Bez arogancji. Bez lodowatych spojrzeń. I przestań zachowywać się, jakbyś była ponad tą rodziną”.
Powyżej tej rodziny.
O mało się nie roześmiałam.
Przez trzy lata pozwalałam im wierzyć, że jestem cichą, małą ofiarą charytatywną, którą uratował Daniel. Cichą żoną bez rodziny w pobliżu, bez hałaśliwych przyjaciół, bez widocznej ochrony. Wyśmiewali moje proste sukienki, moje skromne biuro, mój zwyczaj zamykania dokumentów w sejfie w gabinecie.
Nigdy nie zadali sobie trudu, żeby zapytać, jakie to dokumenty.
Nigdy nie pytali, dlaczego bank zawsze dzwoni do mnie, a nie do Daniela.
