„Oczywiście”, powiedziałam. „Kupiłam je jako inwestycję. Richard narzekał, że czynsz w mieście jest za wysoki, więc pozwoliłam im tam mieszkać. Bez umowy najmu. Bez czynszu. Mieszkają tam od dziesięciu lat. Nigdy nie zapłacili ani grosza podatku od nieruchomości ani opłat wspólnoty mieszkaniowej. Płacę wszystko ja”.
Martin przełknął ślinę. „A samochody?”
„Szary SUV, którym Richard jeździ do swojej agencji, a kabriolet Susan robi zakupy. Oba zarejestrowane na moją spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością” – odpowiedziałam.
Martin powoli zamknął niebieską teczkę, odchylając się na krześle i patrząc na mnie z mieszaniną podziwu i lekkiego przerażenia. „Denise Parker. Co właściwie mam zrobić?”
„Wymazali moje nazwisko z listy gości” – powiedziałam, wpatrując się w niebieski folder. „Teraz moja kolej, żeby usunąć ich z listy płac”.
Opisałam strategię. Formalne, trzydziestodniowe zawiadomienie o eksmisji wywieszone na drzwiach ich mieszkania w dniu, w którym wrócili z podróży poślubnej. Zamki w domu na plaży natychmiast wymienione. Zarejestrowane żądanie natychmiastowego zwrotu moich pojazdów pod groźbą zgłoszenia na policję za kradzież samochodu.
I wreszcie, majstersztyk. Otworzyłam aplikację bankową na telefonie. Przeszłam do zaplanowanych przelewów.
Kwota miesięczna. Richard Parker. 4000 dolarów.
„Susan nie pracuje. Agencja reklamowa Richarda ledwo wystarcza na jego garnitury szyte na miarę” – powiedziałam Martinowi. „Żyją z mojej kieszonkowego”.
Kliknęłam Anuluj. Ekran błysnął na zielono. Przelew zakończony.
Martin cicho westchnął. „Będą cię nienawidzić, Denise”.
„Już cię nienawidzą, Martin” – powiedziałam chłodno. „Po prostu dobrze to ukryli, bo potrzebowali moich pieniędzy. Niech mnie hejtują z daleka. I spłukali.”
„A Clara?” zapytał cicho Martin.
To imię uderzyło mnie jak fizyczny cios. „Wiedziała, że zapłaciłem za jej sukienkę. Patrzyła, jak mnie odprawiają, i nic nie powiedziała. Wybrała pieniądze. Teraz będzie żyć z tym, co wybrała.”
Martin skinął głową, wsuwając niebieską teczkę do teczki. „Złożę pozew o eksmisję jutro rano. Kiedy wylądują z Paryża, komornik będzie czekał.”
Wyszedł, a ja znów zostałem sam. Mój syn i synowa lecieli właśnie nad Atlantykiem, popijając szampana, wierząc, że udało im się pozbyć głupiej staruszki.
Zmierzali do Miasta Świateł. Ale kiedy wrócili, każde światło w ich wygodnym, pasożytniczym życiu miało na zawsze zgasnąć.
Następne piętnaście dni było najbardziej dziwacznymi, wyzwalającymi dniami w moim życiu.
Podczas gdy Richard i Susan byli w Paryżu, jedząc brie i robiąc sobie selfie pod Wieżą Eiffla, ja byłem w Nowym Jorku, systematycznie rozmontowując każdy filar ich uprzywilejowanego życia.
Krucha, zrozpaczona babcia nie żyła. Denise Parker, strateg korporacyjny, zmartwychwstała.
We wtorek zadzwonił Martin. „Denise, zamki w domku na plaży zostały wymienione. Na miejscu jest uzbrojona ochrona. Jeśli zbliżą się do posesji, to będzie to wtargnięcie”.
„Doskonale” – odpowiedziałem, popijając poranną herbatę.
