Potem zawibrował ponownie. I znowu. Bezlitośnie.
Na następnym czerwonym świetle wyciągnąłem telefon, spodziewając się nagłego wypadku w pracy albo alarmu.
To była moja mama.
Trzy wiadomości SMS pojawiły się na ekranie jedna po drugiej.
Jesteś już w domu?
Zadzwoń, zanim porozmawiasz z Clarą.
Proszę, Ethan. Są rzeczy, które musisz o niej wiedzieć.
Wpatrywałem się w świecący ekran, aż światło zmieniło się na zielone, a za nami zatrąbił samochód ciężarowy. Wrzuciłem telefon do uchwytu na kubek i dodałem gazu.
Clara powoli odwróciła głowę, patrząc na podświetlony ekran mojego telefonu.
„Kto tam?” zapytała napiętym głosem.
„Moja matka” – powiedziałem.
Coś zmieniło się w jej wyrazie twarzy. To nie było zaskoczenie. To było rozpoznanie. Jakby właśnie pojawił się ostatni, brakujący element straszliwej układanki.
Wsunął się idealnie na swoje miejsce.
„Zadzwoniła do mnie dziś wieczorem” – powiedziała Clara, wpatrując się w deskę rozdzielczą.
Zacisnęłam dłoń na skórzanej kierownicy tak mocno, że aż strzeliły mi kostki. „Kiedy?”
„Około dziewiątej. Tuż przed tym, jak ból stał się nie do zniesienia”. Jej głos był cienki jak brzytwa, ale wystarczająco spokojny, by wywołać zimny pot na karku. „Powiedziała, że nie powinnam próbować wpędzić cię w ciążę, jeśli nadal nie jestem pewna, czy chcę być w tym małżeństwie”.
Droga przed nami na chwilę zniknęła za oślepiającym blaskiem reflektorów. Usłyszałam swój oddech, szorstki i urywany, wypełniający napiętą ciszę samochodu.
„Co powiedziała?” – wykrztusiłam.
