Poprawiła mi szal, sprawdziła kolczyki, przyniosła mamie wodę i zapytała tatę, czy dobrze jadł.
Wszyscy mówili:
„Jakie masz szczęście, że masz taką przyjaciółkę, Claire”.
Ja też w to wierzyłam.
Tej nocy poszłam spać późno, a moje serce wypełniły obrazy.
Spałam mało, ale obudziłam się z dziwnym światłem w piersi, niemal dziecięcą radością.
Marion pierwsza weszła do mojego pokoju z tacą: kawą, croissantami, truskawkami, małym słoiczkiem dżemu morelowego i swoim idealnym uśmiechem.
„Dzisiaj jest twój dzień, moja Claire” – mruknęła, ściskając moje ramię. „Będziesz najpiękniejszą panną młodą we Francji”.
Uwierzyłam jej.
Kilka godzin później, ubrana w suknię, z welonem opadającym na ramiona, wzięłam ojca pod ramię.
Kiedy wyszliśmy do ogrodu, gdy pierwsze dźwięki kwartetu rozbrzmiały pod platanami, poczułam się, jakby czas się zatrzymał.
Étienne czekał na mnie na końcu ścieżki z białych płatków.
Był elegancki, wyprostowany, nieskazitelny.
Uśmiechnął się na mój widok i przez chwilę pomyślałam, że wszystkie rozczarowania w moim życiu istniały tylko po to, by doprowadzić mnie do tej chwili.
Zgodziłam się.
On też się zgodził.
Pocałowaliśmy się wśród oklasków, łez i błysków fleszy.
Przyjęcie było dokładnie takie, jak sobie wymarzyliśmy: intymne, wyrafinowane, ciepłe.
Mój ojciec wzniósł toast, mówiąc, że rzadko widział tak silną miłość.
Wszyscy unieśli kieliszki.
Étienne się uśmiechnął.
Ale coś w jego spojrzeniu pozostawiło lekki cień w moim żołądku.
Nagły, prawie niewidoczny chłód.
