Wróciłam do domu piętnaście minut później. Mąż mnie uderzył, jego matka zmusiła mnie do gotowania, kiedy byłam w siódmym miesiącu ciąży… a kiedy zaczęłam krwawić na kafelki, spojrzałam mu prosto w oczy i powiedziałam: „Zadzwoń do mojego ojca”.

Mój ojciec, który harował całe życie.

Mój ojciec, który głodował, żebym ja mógł jeść.

Mój ojciec, który kochał mnie w ten cichy sposób, którego ludzie tacy jak Damien i jego matka nigdy by nie zrozumieli.

„Nie mów tak o moim ojcu” – wyszeptałem.

Głos mi drżał.

Nie ze strachu.

Z resztek godności, jakie mi pozostały.

Pani Vautrin odsunęła krzesło tak gwałtownie, że z głośnym hukiem zaskrzypiało o płytki.

Jej twarz się zmieniła.

Chłodny uśmiech zniknął.

Zastąpiło go coś okrutnego.

„Masz odwagę mi odpowiadać?” – syknęła.

Potem mnie popchnęła.

Z trudem.

Nie miałem szansy się złapać.

Ciągnęło mnie do tyłu, a krawędź granitowego blatu uderzyła mnie w brzuch z tak potworną siłą, że powietrze natychmiast uleciało z moich płuc.

Ból eksplodował w całym moim ciele.

Oślepiający.

Palący.

Nienormalny.

Tak nienormalny.