CZĘŚĆ 1
Kobieta mozolnie przesuwająca ciężki mop po lśniącej marmurowej posadzce prestiżowego Pałacu Królewskiego w sercu 8. dzielnicy Paryża, była w dziewiątym miesiącu ciąży. A Alexandre Delacroix, bajecznie bogaty prezes ogromnego imperium haute couture, omal nie przeszedł obok niej, nawet na nią nie patrząc.
Nie zatrzymał się z powodu jej zaokrąglonego brzucha, świadczącego o zmęczeniu ciążą. Zatrzymał się gwałtownie z powodu jej butów.
Były to dwa małe czarne buty, noszone od wewnątrz, z lewym obcasem znacznie bardziej zużytym niż prawym. Alexandre znał te buty doskonale. Widział je trzy lata wcześniej w małej uliczce w dzielnicy Marais, kiedy Élise drażniła go swoją charakterystyczną delikatnością. Chciał jej kupić parę absurdalnie drogich, markowych butów, ale ona wybrała te proste, skromne, mówiąc z promiennym uśmiechem:
„Nie potrzebuję drogich rzeczy, żeby iść obok ciebie”.
Ciężka skórzana teczka wypadła z rąk Alexandre’a i z głuchym hukiem rozbiła się o podłogę.
Sprzątaczka powoli podniosła wzrok.
A świat Alexandre’a przestał się kręcić.
To była Elise.
Jego żona, której tak długo nie było.
Żywa.
W ciąży.
Ubrana w prosty, czerwony uniform sprzątaczki, jedną ręką spoczywała na bolącym krzyżu, a drugą ściskała trzonek mopa, jakby tylko on podtrzymywał ją na nogach.
„Elise…” wymamrotał łamiącym się głosem, a oddech urywał się.
Natychmiast zbladła. Jej oczy, niegdyś tak ciepłe i pełne życia, wypełniły się absolutnym przerażeniem.
Nagle za plecami Alexandre’a rozległ się stukot szpilek.
Camille Laurent, dziedziczka bogatej paryskiej rodziny, pojawiła się w nieskazitelnej złotej sukni od Diora, uśmiechając się z okrutną satysfakcją kogoś, kto właśnie znalazł biżuterię wyrzuconą do kosza.
„Spójrz tylko” – powiedziała miodowym, jadowitym głosem. „Wreszcie znalazłeś miejsce, które było dla ciebie odpowiednie”. Elise spuściła wzrok, upokorzona, wpatrując się w odbicie w marmurze.
Alexandre poczuł ostry ból w piersi.
Dokładnie osiem miesięcy temu Elise zniknęła z ich luksusowego apartamentu przy Avenue Foch. Bez listu, bez wyjaśnienia, bez pożegnania. Początkowo gorączkowo jej szukał, wynajmując prywatnych detektywów. Potem pojawiło się anonimowe zdjęcie: nieznany mężczyzna opuszczający ich sypialnię z gołym torsem. Jego matka, bezkompromisowa Madame Éléonore Delacroix, wbijała mu do głowy, że Élise to tylko łowczyni złota. Camille szeptała mu, że niektóre kobiety potrafią udawać miłość z przerażającą perfekcją.
Zrozpaczony, Alexandre uwierzył w łatwiejszą wersję.
Przełknął kłamstwo.
„Zawsze byłaś dla niego zbyt mało znacząca” – kontynuowała Camille, podchodząc bliżej. „Teraz spójrz na siebie. Zmywasz podłogi bogaczy, nosząc dziecko, którego prawdziwego ojca zna tylko Bóg”.
Élise boleśnie przycisnęła dłoń do brzucha. Jej zmęczoną twarz przeszył skurcz bólu. To był tylko ułamek sekundy. Ale Alexandre to dostrzegł.
„Dość” – warknął, zaciskając szczękę. Camille spojrzała na niego zszokowana.
„Alexandre, mówię tylko prawdę. Ta dziewczyna porzuciła cię jak tchórz”.
„Powiedziałam, że dość!”
