Potem się uśmiechnął.
„Dobrze, że w końcu się opamiętałaś!”
Evelyn zaśmiała się cicho. „Widzisz? Teraz rozumie swoje miejsce”.
Nalałam Danielowi kawy do kubka.
Usiadł na czele stołu, dokładnie tam, gdzie chciałam. „Powinieneś był się tak zachować lata temu. Małżeństwo byłoby o wiele prostsze”.
„Dla kogo?” zapytałam spokojnie.
Jego uśmiech się skrzywił. „Uważaj na siebie”.
Zanim zdążył dokończyć, zadzwonił dzwonek do drzwi.
Daniel zmarszczył brwi. „Spodziewałaś się kogoś?”
„Tak”.
Evelyn zesztywniała. „Na śniadaniu?”
„Goście” – odpowiedziałam.
Daniel odchylił się na krześle. „Dobrze. Niech zobaczą, jak posłuszna się stałaś”.
Podeszłam do drzwi wejściowych i je otworzyłam.
Margaret Voss, moja prawniczka, weszła pierwsza w idealnie dopasowanym szarym garniturze. Za nią stali dwaj umundurowani policjanci. Potem pan Hale z banku. Potem Victor, partner biznesowy Daniela, blady i spocony. Na końcu Lena – kobieta, którą Daniel kiedyś określił mianem „tylko asystentki” – ściskała teczkę przy piersi niczym zbroję.
Wyraz twarzy Daniela zbladł.
„Co to, do cholery, jest?” – warknął.
Gestem wskazałem jadalnię. „Śniadanie”.
