Nikt się nie uśmiechnął.
Margaret usiadła obok mnie. Policjanci stali. Pan Hale otworzył teczkę. Victor całkowicie unikał kontaktu wzrokowego. Dłonie Leny drżały, gdy powoli siadała.
Perły Evelyn cicho zabrzęczały o jej gardło. „Danielu, powiedz tym ludziom,
„Chcę wyjść”.
Daniel odsunął krzesło. „Wszyscy na zewnątrz. Natychmiast”.
Jeden z funkcjonariuszy zrobił krok naprzód. „Panie Mercer, proszę usiąść”.
Daniel zamarł.
Po raz pierwszy od lat nikt go nie posłuchał.
Położyłem tablet na środku stołu i nacisnąłem przycisk odtwarzania.
Jego głos wypełnił pomieszczenie.
„Jutro rano chcę mieć gotowe śniadanie. Prawdziwe. Bez arogancji. Bez zimnej twarzy”.
Potem rozległ się dźwięk policzka.
Uśmiech Evelyn natychmiast zniknął.
Odtworzyło się drugie nagranie. Głos Evelyn rozbrzmiał echem w jadalni, zimny i okrutny: „Żonę trzeba szybko upomnieć”.
Daniel rzucił się w stronę tabletu, ale funkcjonariusz złapał go za nadgarstek, zanim zdążył go dotknąć.
Spojrzałem prosto na męża i powiedziałem cicho:
„Wybrał pan niewłaściwą kobietę”.
