Ponieważ mężczyźni, tacy jak Richard, opierają się na założeniu, że ktoś inny załagodzi sytuację, zanim prawda stanie się faktem.
Dlatego to sprecyzowałem.
„To ja wychowałem twoją synową, kiedy nikt inny by tego nie zrobił” – powiedziałem. „To ja pracowałem na dwóch etatach, żeby mogła zostać w tym samym okręgu szkolnym po śmierci naszej matki. To ja sprawiłem, że miała aparat ortodontyczny, lekcje gry na pianinie, korepetycje do egzaminu SAT i używaną hondę, kiedy skończyła szesnaście lat. To ja siedziałem przy niej podczas ataków paniki, zebrań rodzicielskich, esejów na studia i wszystkich tych rozbitych fragmentów jej dzieciństwa, które pojawiły się po tym, jak dorośli ją zawiedli”.
Wyraz twarzy Richarda zmienił się z wyższości na zażenowanie.
Dobry.
Kontynuowałem.
„Pytałeś wcześniej, czy byłem w ekipie sprzątającej. Nie. Naprawiłem winietki, bo planista był przeciążony pracą. Pokryłem dodatkowy koszt kwiatów, bo Lily nie powinna była iść na kompromis w dniu swojego ślubu. A jeśli myślisz, że „coś się poprawiło”, to nie znasz własnego syna – bo Ethen miała dość rozsądku, żeby zakochać się w kobiecie ukształtowanej przez ogień, a nie przez pocieszenie”.
W pomieszczeniu rozległ się dźwięk – nie były to jeszcze brawa, lecz pierwszy znak, że ludzie znów oddychają.
Richard próbował odzyskać kontrolę. „Po prostu szanowałem wartości rodzinne”.
„To ciekawe” – powiedziałem. „Bo ja żyłem według tych wartości. Po prostu nie miałeś budżetu”.
Niektórzy się wtedy śmiali – ale ja nie.
