Cztery dni temu, po urodzeniu córki, mąż poprosił mnie, żebym sama odwiozła dziecko do domu, podczas gdy on sam pojedzie moim samochodem na wykwintną kolację do Marcello’s z jego rodzicami. Wyczerpana i wściekła, zadzwoniłam do ojca i powiedziałam: „Dziś wieczorem chcę, żebyś odszedł na dobre”.

„Bo zostawiłeś mnie w szpitalu”.

Westchnął. „Dotarłeś bezpiecznie do domu”.

„Cztery dni po porodzie zostawiłeś żonę, żeby pójść na kolację”.

„Moi rodzice to zaprojektowali.”

„Nasza córka właśnie się urodziła”.

Jego wyraz twarzy stwardniał. „Przesadzasz”.

Wtedy wydarzyło się coś, co mnie rozdarło – nie z powodu tego, co zrobił, ale dlatego, że nadal nie rozumiałam.

„Już dość” – powiedziałem.

“Już nie, co?”

„Nie zachowuj się już tak, jakby to było małżeństwo”.

Zaśmiał się. „Jesteś wzruszony”.

„Tak” – powiedziałem. „I dlatego teraz widzę wyraźnie”.

Mój ojciec postawił walizkę obok drzwi.

Grant wpatrywał się w nią. „Spakowałaś moje rzeczy?”