Moja narzeczona nalegała, żebyśmy wzięli ślub w szpitalu. Dwie minuty przed złożeniem przysięgi, starsza kobieta złapała mnie za ramię i szepnęła: „Będzie jeszcze gorzej, jeśli teraz się nie dowiesz”.

Zbliżało się.

„To niemożliwe. Kłamiesz… On nie żyje!”

Kobieta pokręciła głową. „Jest w pokoju 214. Idź sam.”

Odwróciłam się, żeby rozejrzeć po holu szpitala. Nie pamiętam, kiedy szłam. W jednej chwili byłam już przy drzwiach wejściowych, a w drugiej na końcu długiego, beżowego korytarza.

„To niemożliwe. Kłamiesz… On nie żyje!”

Wpatrywałem się w jasne, drewniane drzwi. Na nich widniały czarne numery: Pokój 214.

Odwróciłam się. Anna stała kilka kroków ode mnie. Wyglądała olśniewająco w sukni ślubnej, ale też wyglądała na przerażoną.

„Pani Patterson powiedziała, że ​​z tobą rozmawiała” – powiedział cicho.

„Wiedziałeś od początku i mi nie powiedziałeś?” – odpowiedziałem.

Pielęgniarka spojrzała na nas, ale nas to nie interesowało.

Wyglądała fantastycznie w swojej sukni ślubnej.

Przełyka ślinę z trudem. „Tak. Chciałem ci powiedzieć.”

„Kiedy? Po ślubach? Załamałam się. „Pozwoliłeś mi obiecać ci wieczność, nie wiedząc, że… nie wiedząc, że byłeś przy mnie?”

„Logan, proszę, posłuchaj mnie.”