Mokre ubranie przywierało do skóry. Skóra głowy piekła z zimna. Dziecko znów się poruszyło, tym razem wolniej, a ja przycisnęłam dłonie do brzucha z delikatną, niemal zwierzęcą siłą. Byliśmy na miejscu. Wstrząs opadł. Ładunek wybuchł. Promień eksplozji pozostał, na razie, pod kontrolą.
Zadzwonił telefon.
Artur.
Powiedz mi.
„Druga faza jest aktywna” – odpowiedział. „Wszystkie wybrane nieruchomości są sprawdzane pod kątem obłożenia. Usługi transportowe dla kadry kierowniczej Delorme zostały zawieszone. Dwóch dyrektorów już zadzwoniło, żeby zdystansować się od Diane”. A twoja inicjatywa w zakresie uregulowania zatrudnienia była znakomita: w ciągu dziesięciu minut odkryliśmy sześć nieprawidłowości w ewidencji płac.
Zamknąłem oczy.
“Świetnie”.
Zapadła krótka cisza.
„Cassandra, czy mogę zadać ci pytanie?”
Tak czy inaczej to zrobisz.
Oddech, który brzmiał niemal jak śmiech.
Zgadza się. Czy jesteś bezpieczny?
Subtelność tego pytania mnie zaskoczyła.
Arthur nie był człowiekiem łagodnym. Był wystarczająco kompetentny, by zastraszyć prokuratorów, i wystarczająco spokojny, by podpisać ekonomiczny wyrok śmierci, zamawiając herbatę. Ale znał mnie wystarczająco długo, by wiedzieć, jaka jest różnica między zemstą a doraźną pomocą. Wiedział, że dziś wieczorem nie chodzi o dumę. To był punkt zwrotny.
„Tak” – powiedziałem. „Jestem przemoczony, wściekły, wyczerpany, ale tak”.
„Bardzo dobrze”. Wydałem rozkaz wysłania ekipy medycznej do mieszkania na Alei.
Ulica Montaigne.
Nie zamierzam tam iść.
Cichy.
Dobrze. A potem dom na Rue de Grenelle.
Prawie się uśmiechnąłem. Arthur zawsze miał kilka gotowych kryjówek, bo powyżej pewnego poziomu zamożności paranoja przestaje być zaburzeniem, a staje się częścią infrastruktury.
„Do Grenelle”.
Kiedy przybyłem, czekały na mnie dwie kobiety.
Jedna z nich była prywatną pielęgniarką, kobietą o praktycznych rękach i bystrym oku, która widziała wszystko, nie wprawiając nikogo w zakłopotanie. Druga, o ile dobrze pamiętam, była stylistką, którą poznałam mgliście dwa lata wcześniej na spotkaniu z inwestorami. Pielęgniarka zmierzyła mi ciśnienie, sprawdziła ruchy dziecka, moją temperaturę, poziom stresu i udawała, że nie zauważa, że mój makijaż jest rozmazany jak barwy wojenne. Stylistka natomiast nie zadała ani jednego pytania. Po prostu dała mi szlafrok, suche skarpetki i parującą filiżankę herbaty, gdy tylko pielęgniarka dała zielone światło.
Kiedy gorąca woda pod prysznicem w końcu dotknęła mojej skóry głowy, poddałam się.
Bez hałasu. Bez dramatyzmu.
Tylko to ciche, stłumione wycie, kiedy moje ciało nie potrafi już odróżnić ulgi od smutku. Czysta woda płynęła mi pod stopami. Przycisnęłam dłoń do kafelkowej ściany i pozwoliłam, by szloch zalał mnie niczym burza. Za Adriena. Za kobietę, którą byłam, kiedy za niego wyszłam. Za miesiące upokorzenia, bo ciąża sprawiła, że wszystko stało się bardziej strategiczne. Za to dziecko, które zasługiwało na mniej okrutny początek. Za to, że nawet sprawiedliwość, gdy jest konieczna, zawsze ma swoją cenę dla tego, kto ją wymierza.
Kiedy wszystko się skończyło, wyprostowałem się.
W lustrze zobaczyłem twarz, którą rozpoznałem, choć nie do końca. Włosy zaczesane do tyłu, czerwone, ale błyszczące oczy, wystający brzuch pod płaszczem, skóra blada od zimna, ale już z daleka dochodząca do siebie. Niezłamana. Absolutnie nie. Właśnie myślałem, że kurczenie się może być formą ochrony.
Spałem cztery godziny.
Następnego ranka o 6:15 Arthur pojawił się osobiście.
Znalazł mnie w kuchni domu w Grenelle, gdzie jadłam tosty, bo pielęgniarka nalegała. Nawet miliarderki zakładające firmy miewają mdłości w ciąży i mogą wpadać w furię. Położył skórzaną koszulę na stole, zdjął marynarkę i spojrzał na mnie wzrokiem, który łączył zawodowe zaniepokojenie z podziwem.
„Wyglądasz strasznie” – powiedział.
Postanowiłem potraktować to jako komplement.
„Tak, proszę pana.”
Otworzyłem teczkę.
Wewnątrz: streszczenia.
