To był pierwszy cios. Pozostałem w milczeniu.

Nie przyszedłem się kłócić.

Przyjechałem po mojego brata.

Ale noc dopiero się zaczynała.

Podczas kolacji siedziałem z dala od głównego stołu. Nie przeszkadzało mi to. Przyglądałem się w milczeniu. Zauważyłem, jak Daniela zwracała się do personelu z subtelną arogancją, jak słodko zachowywała się wobec mojej mamy tylko wtedy, gdy inni patrzyli, jak trzymała Andrésa za rękę tylko wtedy, gdy w pobliżu znajdowały się kamery.

I zauważyłem mojego brata.

Cichy.

Niespokojny.

Ale nic nie mówiąc.

Po toaście wyszedłem na korytarz, żeby zaczerpnąć powietrza. Wtedy usłyszałem Danielę rozmawiającą z dwójką przyjaciół przy toalecie.

„Nie wiem, dlaczego Andrés nalegał na jej zaproszenie” – powiedział jeden z nich.

Daniela się roześmiała. „Bo to jego siostra. Obowiązek rodzinny”.

„Ona tu nie pasuje”.