Uśmiechnęłam się w odpowiedzi. „Dlatego proszę, żebyś więcej tak nie mówił – do personelu, gości ani nikogo, kogo uważasz za gorszego od siebie”.

Jej wyraz twarzy się zmienił. „Przepraszam?”

„Porozmawiam także z kierownictwem na temat sposobu organizacji tego wydarzenia”.

Zaśmiała się. „Ty? Porozmawiasz z kierownikiem?”

W tym momencie podszedł Don Emilio – dyrektor generalny hotelu. Pracował kiedyś z moim dziadkiem, zanim zaczął pracować ze mną.

„Pani Waleria” – powiedział z szacunkiem. „Czy wszystko w porządku?”

Cisza zapadła natychmiast.

Daniela mrugnęła. „Pani…?”

Don Emilio spojrzał na mnie. „Czy chcesz, żebyśmy weszli?”

Wziąłem głęboki oddech. „Jeszcze nie. Najpierw chcę porozmawiać z bratem”.

Twarz Danieli zbladła. „Co się dzieje?”

Spojrzałem jej prosto w oczy. „Ta „dziewczyna ze wsi”, którą obraziłeś, jest właścicielką tego hotelu”.

Po raz pierwszy tej nocy nie otrzymała żadnej odpowiedzi.

Wróciwszy do sali balowej, Andrés zauważył mój wyraz twarzy i podszedł do mnie.

„Co się stało?”