„Wykluczony ze stołu bankietowego za to, że «nie jestem godny» wyższych sfer, nigdy nie wyobrażałem sobie, że szacunek, jakim darzono najpotężniejszego człowieka w kurorcie, wprawi w drżenie całą jego rodzinę”.

Podszedł.

W kabinie zapadła cisza.

Stanął przede mną, skłonił się głęboko i złożył ręce w geście pełnego szacunku powitania.

—Pani… w końcu wróciła.

W tym momencie zobaczyłem, jak twarze moich braci zbladły.
Czas w kabinie stanął w miejscu.

Nie zrozumiałem od razu. Słyszałem jego słowa, wyraźne i pełne szacunku, ale nie sądziłem, że były skierowane do mnie. W całym moim życiu nikt nigdy mi się nie ukłonił. Zawsze to ja się kłaniałem.

—Przepraszam… czy mnie pan zna?