CZĘŚĆ 2:
Zadzwoniłem do mojej własnej prawniczki, cichej, przenikliwej kobiety o imieniu Jessica Monroe. Po wysłuchaniu nagrania i przeczytaniu listu westchnęła.
„Śmierć Davida jest wykorzystywana jako narzędzie” – powiedziała. „Powiedzą, że wycinasz ich ze złej woli, a nie z troski. Ale to nagranie zmienia sytuację. Nie jest jasne, ale to coś”. Rozpoczęła się batalia prawna. Tygodnie mijały w natłoku papierkowej roboty, przesłuchań i nieprzespanych nocy, które prześladowały Emmę w koszmarach. Dziadkowie wszystkiemu zaprzeczyli. Twierdzili, że nagranie zostało „zmontowane”. Twierdzili, że manipulowałam Emmą.
Pewnego popołudnia dostrzegłem Richarda na korytarzu sądu. Uśmiechnął się do mnie – lekkim, zadowolonym uśmieszkiem, który przeszył mnie dreszczem.
Wtedy zrozumiałem, że nie chodzi tylko o Emmę. Chodziło o kontrolę. Straciła syna i teraz chce mieć na własność jedyny jego kawałek, jaki jej pozostał.
Spalę wszystkie mosty, zanim do tego dopuszczę.
Rozprawa końcowa odbyła się w szary piątkowy poranek pod koniec marca. Powietrze na zewnątrz budynku sądu było zimne i rześkie, ale moje dłonie były spocone. Emma była u koleżanki ze szkoły; nie mogłem znieść myśli, że ona tego słucha.
W środku Richard i jego żona siedzieli naprzeciwko mnie. Wydawał się spokojny i pewny siebie, jakby to było kolejne spotkanie biznesowe. Jego prawnik odezwał się pierwszy, przedstawiając mnie jako „pogrążoną w żałobie wdowę napędzaną paranoją”.
Kiedy nadeszła moja kolej, Jessica wstała i wcisnęła przycisk odtwarzania, żeby uruchomić nagranie. W sali sądowej zapadła cisza.
Cienki głos Emmy wypełnił pomieszczenie, drżący i ochrypły. Obelgi. Krzyki. Błagania. Pod koniec nagrania można było usłyszeć spadającą szpilkę.
Sędzia, kobieta po pięćdziesiątce, powoli podniosła wzrok. „Panie Reed” – powiedziała stalowym głosem – „czy to pana głos?”
Richard zacisnął szczękę. „To było zmanipulowane”. Potem Jessica położyła na stole kolejną teczkę – kopie SMS-ów między Richardem a jego żoną, uzyskane na wezwanie sądowe. W jednej z nich napisała: „Może teraz nauczy się nie odpowiadać. Claire za dużo go przytula”. Krew odpłynęła mu z twarzy.
