Mój mąż poprosił mnie, żebym spała w garażu, podczas gdy jego matka została z nami, bo „nie czuł się komfortowo” w moim towarzystwie. Myślałam, że żartuje, ale nie. Więc zgodziłam się, pod jednym warunkiem.
Zawsze wiedziałam, że mój mąż jest maminsynkiem.
Taki, który prostuje się, gdy na ekranie telefonu wyświetla się Twoje imię, jakbyś mógł przejść przez ekran i poprawić postawę.
Jedynym powodem, dla którego nasze małżeństwo przetrwało tak długo, było to, że mieszkaliśmy w różnych miastach, oddalonych od siebie o dwie godziny.
Lorraine pozostała w swoim mieście, my zostaliśmy w naszym i wszystko układało się tak dobrze, że przestawała być przeszkodą geograficzna.
Zawsze wiedziałam, że mój mąż jest maminsynkiem.
Lorraine przychodziła nas odwiedzać… od czasu do czasu i nigdy na dłużej niż kilka godzin, dzięki Bogu!
Wszedł do środka, jego oczy szukały wad, zanim jeszcze powiedział „cześć”.
„Tutaj zawsze jest przeciąg” – powiedziała, ściskając kardigan.
„Nadal nie naprawiłeś tej szafki?” Dotknęła uszkodzonego zawiasu swoim zadbanym paznokciem.
Spojrzał na mnie i powiedział: „Widzę, że wspierasz Goodwill. To bardzo hojne z twojej strony”.
W tym czasie jego oczy szukały błędów.
Kiedyś widziałem, jak przesunął palcem po parapecie i zmarszczył brwi, patrząc na efekt. Uniósł go pod światło, badając cienką warstwę kurzu jako dowód w procesie.
„Kurz zbiera się, jeśli kobieta nie jest ostrożna.”
