Henri Delorme, patriarcha, głowa rodzinnego biznesu, kolekcjoner przemówień ministerialnych, ekskluzywnych lunchów i kupionej lojalności, posiwiał. Trzymał telefon obiema rękami, jakby miał eksplodować w każdej chwili.
w twarz.
„Co?” warknęła Diane. „Henri, co się stało?”
Nie odpowiedział od razu.
Podniósł wzrok i po raz pierwszy od sześciu lat spojrzał na mnie bez pogardy. Ani czułości. Mężczyźni tacy jak Henri nie uczą się już czułości po sześćdziesiątce. Ale patrzył na mnie z wyrachowaniem. A u tych, którzy mają władzę, wyrachowanie często jest najbliższe szacunku.
„Halcyon” – powiedział w końcu.
Adrien zaśmiał się sucho.
„Co, Halcyon?”
Henri przełknął ślinę.
Kodeks autorytetu w tym zamówieniu… wynika z podstawowej struktury kontroli.
Mathilde zmarszczyła brwi.
Czy ktoś może mówić normalnie po francusku?
Henri cały czas nie spuszczał ze mnie wzroku.
Oznacza to, że zamówienie pochodzi od osoby o wyższej randze niż wszyscy członkowie zarządu Delorme.
Adrien pokręcił głową.
To jest niemożliwe.
„Nie” – pomyślałem. „Nigdy ci to nie przyszło do głowy”.
Piękno władzy, jeśli wiesz, jak nią zarządzać, polega na tym, że prawie nigdy nie musisz jej ogłaszać. Zbudowałem Halcyon Participations właśnie na tej zasadzie. Żadnych portretów założycieli na okładkach magazynów. Żadnych wywiadów. Żadnych kultów jednostki. Publicznie Halcyon był wielowarstwową spółką holdingową o charakterze inwestycyjnym i operacyjnym, z notorycznie dyskretnym zarządem i niemal kliniczną umiejętnością przejmowania firm w tarapatach bez podnoszenia głosu. W sferze prywatnej założyciel zachował absolutną władzę dzięki siedmiu uśpionym protokołom.
Tylko cztery osoby znały całą siódemkę.
Artur. Mój dyrektor finansowy. Mój szef ochrony. I ja.
Diane znów się roześmiała, tym razem zdecydowanie za głośno.
To jest śmieszne. Cassandre nie ma absolutnie niczego.
W końcu na nią spojrzałem.
“Prawdziwy?”
Zrobiła krok w moją stronę.
Nie baw się ze mną w moje własne gierki w domu.
Ironia była tak oczywista, że niemal można było jej dotknąć.
